czwartek, 23 lutego 2012
954. Polska z tagów
Fav tag od daisee.
Pieskowa Skała – osada na terenie wsi Sułoszowa, , położona w Dolinie Prądnika nieopodal Krakowa, na terenie Ojcowskiego Parku Narodowego, znana przede wszystkim z zamku o tej samej nazwie.
Zamek po raz pierwszy wzmiankowany jest jako Peskenstein w dokumencie wydanym w 1315 roku przez Władysława Łokietka. W I połowie XIV wieku Kazimierz III Wielki wybudował tu zamek, element łańcucha obronnych "Orlich Gniazd", składający się z dwóch części: górnej i dolnej. Górna, niezachowana, wzniesiona była na niedostępnej skale zwanej "Dorotką".
W 1902 roku w wyniku zadłużenia majątku Serafina Chmurskiego, ostatniego, prywatnego właściciela Pieskowej Skały, zamek trafił na licytację. Adolf Dygasiński zwrócił się na łamach "Kuriera Warszawskiego" z apelem ratowania zamku, perły polskiego renesansu, jedynego na szlaku Orlich Gniazd, który przetrwał w dobrym stanie. Dzięki tej inicjatywie powstało "Towarzystwo Akcyjne Pieskowa Skała", które wykupiło zamek za kwotę 60 tysięcy rubli.
Po II wojnie światowej zamek w Pieskowej Skale przejął Skarb Państwa, po generalnej renowacji w latach 1950-1963 stał się on Oddziałem Państwowych Zbiorów Sztuki na Wawelu.
Do zamku przylega park krajobrazowy. W pobliżu stoi wapienna skała zwana Maczuga Herkulesa.
Pieskowa Skała – osada na terenie wsi Sułoszowa, , położona w Dolinie Prądnika nieopodal Krakowa, na terenie Ojcowskiego Parku Narodowego, znana przede wszystkim z zamku o tej samej nazwie.
Zamek po raz pierwszy wzmiankowany jest jako Peskenstein w dokumencie wydanym w 1315 roku przez Władysława Łokietka. W I połowie XIV wieku Kazimierz III Wielki wybudował tu zamek, element łańcucha obronnych "Orlich Gniazd", składający się z dwóch części: górnej i dolnej. Górna, niezachowana, wzniesiona była na niedostępnej skale zwanej "Dorotką".
W 1902 roku w wyniku zadłużenia majątku Serafina Chmurskiego, ostatniego, prywatnego właściciela Pieskowej Skały, zamek trafił na licytację. Adolf Dygasiński zwrócił się na łamach "Kuriera Warszawskiego" z apelem ratowania zamku, perły polskiego renesansu, jedynego na szlaku Orlich Gniazd, który przetrwał w dobrym stanie. Dzięki tej inicjatywie powstało "Towarzystwo Akcyjne Pieskowa Skała", które wykupiło zamek za kwotę 60 tysięcy rubli.
Po II wojnie światowej zamek w Pieskowej Skale przejął Skarb Państwa, po generalnej renowacji w latach 1950-1963 stał się on Oddziałem Państwowych Zbiorów Sztuki na Wawelu.
Do zamku przylega park krajobrazowy. W pobliżu stoi wapienna skała zwana Maczuga Herkulesa.
952. Polska private swap
Niedawno wzięło mnie na kolekcjonowanie pocztówek z Harrego Pottera. Pewnie dlatego, że obejrzałam znów wszystkie części.
951. Rumunia private swap
Sighișoara (węg. Segesvár, niem. Schäßburg, łac. Castrum Sex) – miasto w środkowej Rumunii, nad rzeką Wielką Tyrnawą (rum. Târnava Mare) w Siedmiogrodzie, jeden z najlepiej zachowanych średniowiecznych zespołów miejskich w Europie Środkowo-Wschodniej. Punktem charakterystycznym miasta jest stara Wieża Zegarowa wysoka na 64 m, wzniesiona w 1556 roku. Dziś mieści się w niej Muzeum Historyczne.
Centrum Sighișoary znajduje się pod ochroną jako znakomity przykład niewielkiego ufortyfikowanego średniowiecznego grodu. Co roku w lipcu w starej twierdzy odbywa się Festiwal Średniowieczny.
950. Chorwacja private swap
Następne pocztówki z wymiany od Jeleny.Jedne z moich ulubionych pocztówek: aż mam ochotę odwiedzić Chorwację.
Dalmacja to historyczna, chorwacka kraina, rozciągająca się wzdłuż wschodniego wybrzeża Adriatyku. Jej umowne granice wyznacza na północnym wschodzie wyspa Rab, a na południowym wschodzie - zatoka Kotor. Dalmacja, stanowiąc większość wybrzeża Chorwacji, tworzy pas o długości około 400 i szerokości 50 km.
Umowny podział Dalmacji na część północną, centralną i południową, odzwierciedla różnice pomiędzy regionami. Północ to przede wszystkim duża liczba małych wysepek, region centralny charakteryzuje się większymi wyspami i bliskim sąsiedztwem morza i gór, południe natomiast to wąski pas ziemi w pobliżu Dubrovnika.
Niewielka część historycznej Dalmacji leży obecnie na terenie Bośni i Hercegowiny - jest to miasto Neum (jedyny fragment terytorium Bośni i Hercegowiny z dostępem do Adriatyku) oraz Czarnogóry (obszar nad zatoką Kotor).
Dalmacja to historyczna, chorwacka kraina, rozciągająca się wzdłuż wschodniego wybrzeża Adriatyku. Jej umowne granice wyznacza na północnym wschodzie wyspa Rab, a na południowym wschodzie - zatoka Kotor. Dalmacja, stanowiąc większość wybrzeża Chorwacji, tworzy pas o długości około 400 i szerokości 50 km.
Umowny podział Dalmacji na część północną, centralną i południową, odzwierciedla różnice pomiędzy regionami. Północ to przede wszystkim duża liczba małych wysepek, region centralny charakteryzuje się większymi wyspami i bliskim sąsiedztwem morza i gór, południe natomiast to wąski pas ziemi w pobliżu Dubrovnika.
Niewielka część historycznej Dalmacji leży obecnie na terenie Bośni i Hercegowiny - jest to miasto Neum (jedyny fragment terytorium Bośni i Hercegowiny z dostępem do Adriatyku) oraz Czarnogóry (obszar nad zatoką Kotor).
niedziela, 19 lutego 2012
949. Chorwacja private swap
Dubrownik (chorw. Dubrovnik,
do 1909 r. Ragusa) – miasto i port na południu Chorwacji (Dalmacja), nad
Morzem Adriatyckim.
Dubrownik jest głównym ośrodkiem turystycznym Dalmacji
i przemysł turystyczny jest podstawą gospodarczą tego regionu, chociaż niedawna
wojna tocząca się na Bałkanach spowodowała kryzys w tej dziedzinie.
Zabytki:
- stare miasto Dubrownika zostało wpisane na listę dziedzictwa kulturalnego UNESCO (główna ulica Stradun zwany Placa);
- dawny układ urbanistyczny miasta z murami miejskimi budowanymi od XIII do XVII wieku na potrzeby obrony i ochrony (do 25 m wysokości i do 6 m szerokości);
- ponad 20 bastionów i baszt z X-XV wieku (np. baszta Minčeta);
- pałac Rektorów (XV wiek) – siedziba władz i rektora Republiki Dubrownickiej pochodząca z XV wieku, obecnie muzeum;
- najstarsza apteka w Europie (od 1317);
- Katedra Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Dubrowniku (1671-1713);
- wielka i mała studnia Onofria – zabytkowe studnie o okrągłym kształcie zbudowane w latach 1438-1444 przez neapolitańskiego architekta Onofria della Cava, jednocześnie mogą służyć za zbiornik na wodę. Na większej fontannie woda płynie z 16 zamaskowanych figur;
- ruiny klasztoru benedyktynów oraz francuska twierdza Fort Royal na wyspie Lokrum.
948. Chorwacja private swap
Trogir (włos. Traù)
jest miastem portowym na wybrzeżu Morza Adriatyckiego, znajdującym się w
środkowej Dalmacji.
Starówka Trogiru wpisana jest na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturalnego i Przyrodniczego UNESCO od 1997 roku.
Założony w III wieku p.n.e. przez greckich kolonistów z wyspy Issa (dzisiejszy Vis) pod nazwą Tragurion (Kozia Wieś). Od tego czasu Trogir stał się znaczącym portem. W roku 304 cesarz Dioklecjan nakazał tutaj stracić biskupa Splitu Dujama za głoszenie wiary chrześcijańskiej. Od roku 1107 pod panowaniem węgierskim. W roku 1123 zniszczony przez Saracenów. Miasto odbudowano 70 lat później. Od 1420 pod panowaniem Weneckim.
Starówka Trogiru wpisana jest na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturalnego i Przyrodniczego UNESCO od 1997 roku.
Założony w III wieku p.n.e. przez greckich kolonistów z wyspy Issa (dzisiejszy Vis) pod nazwą Tragurion (Kozia Wieś). Od tego czasu Trogir stał się znaczącym portem. W roku 304 cesarz Dioklecjan nakazał tutaj stracić biskupa Splitu Dujama za głoszenie wiary chrześcijańskiej. Od roku 1107 pod panowaniem węgierskim. W roku 1123 zniszczony przez Saracenów. Miasto odbudowano 70 lat później. Od 1420 pod panowaniem Weneckim.
- Brama Lądowa (Kopnena vrata) - przebudowana w XVI wieku w jasnym kamieniu. Na gzymsie nad łukiem umieszczony jest lew św. Marka, a ponad nim figura bł. Jana z Trogiru - patrona miasta.
- Pałac Stafileo (Palača Stafileo) - zbudowany pod koniec XV wieku. Charakterystyczne są gotyckie okna weneckie bogato zdobione rzeźbionymi motywami roślinnymi.
- Katedra św. Wawrzyńca (Sv. Lovre) - zbudowana na ruinach kościoła zniszczonego przez Saracenów w 1123 roku. Budowa rozpoczęta została w roku 1193. Obok katedry stoi dzwonnica z XIV wieku.
- Pałac Čipiko (Palača Čipiko), pałac w stylu renesansowym zbudowany w 1457 roku dla najzamożniejszej w tym czasie trogirskiej rodziny Čipiko. Pierwsze piętro wyróżnia się dwoma dużymi triforiami z balustradą z jasnego kamienia. Na krańcach umieszczone dwa pilastry zakończone dekoracją o motywie spirali. Między łukami umieszczone są cztery figury aniołów, z których dwa środkowe trzymają zwój z herbami rodziny Čipiko. Drugie piętro w podobnym stylu, ale skromniej zdobione i bez balustrady.
946. Włochy private swap
Katedra Narodzin św. Marii w Mediolanie (wł. Duomo St. Maria Nascente di Milano, wdialekcie
lombardzkim - Dom de Milan) - gotycka marmurowa katedra, jeden z najbardziej
znanych budowli we Włoszech i w Europie. Należy do największych kościołów na
świecie (długość - 157m, szerokość - 109m). Również wspaniałe witraże w chórze
katedry, należą do największych na świecie.
Na miejscu obecnej katedry znajdowała się
wczesnochrzescijańska katedra Santa Maria Maggiore i nieco większa bazylika
rzymska wyświęcona później na kościół św. Tekli. Obie budowle pochodziły z w
wieku IV, były wielokrotnie burzone i ze zmianami odbudowywane. Budowę obecnej
świątyni rozpoczął w 1386 książę Gian Galeazzo Visconti. Zakończona została
natomiast dopiero w epoce Napoleona. Katedra została wyświęcona w 1572 przez kardynała
i arcybiskupa Mediolanu Karola Boromeusza.
Na skrzyżowaniu nawy głównej i transeptu znajduje się
wieżyczka, zwieńczona widoczną z daleka, złoconą figurą Madonny.
W posadzce katedry znajduje się mosiężna linia obrazująca
południk przechodzący przez Mediolan. W korelacji z umieszczonym w sklepieniu
niewielkim otworem, przez który światło słoneczne pada na tę linię, można
określić najwyższe położenie słońca - południe.
945. Japonia private swap
Japonia, Tokio, z tyłu widoczna góra Fuji. Bliźniacze wieże w środku to urząd miejski.
Tokio(jap. 東京都 Tōkyō-to) – stolica Japonii położona nad Oceanem Spokojnym (Zatoka Tokijska) na Honsiu – największej z Wysp Japońskich. Główny ośrodek największego zespołu miejskiego świata (metropolis Greater Tokyo Area), który, wraz z Jokohamą, Kawasaki, Saitamą i innymi miastami nad zatoką, skupia 31 – 35 mln mieszkańców.
Tokio(jap. 東京都 Tōkyō-to) – stolica Japonii położona nad Oceanem Spokojnym (Zatoka Tokijska) na Honsiu – największej z Wysp Japońskich. Główny ośrodek największego zespołu miejskiego świata (metropolis Greater Tokyo Area), który, wraz z Jokohamą, Kawasaki, Saitamą i innymi miastami nad zatoką, skupia 31 – 35 mln mieszkańców.
942. Chiny oficjalna
This postcard shows a very old fashion art - Shadow Play.
Shadow play (Chinese: 皮影戏, pí yĭng xì) or shadow puppetry is an ancient form of storytelling and entertainment using opaque, often articulated figures in front of an illuminated backdrop to create the illusion of moving images. It is popular in various cultures. At present, more than 20 countries are known to have shadow show troupes.
Shadow puppets have a long history in Indonesia, China, India, Turkey, and as a popular form of entertainment for both children and adults in many countries around the world. A shadow puppet is a cut-out figure held between a source of light and a translucent screen. Translucent color is sometimes introduced into the cut-out shapes to provide a different look and different effects can be achieved by moving both the puppet and the light source. A talented puppeteer can make the figures walk, dance, fight, nod and laugh.
Shadow play (Chinese: 皮影戏, pí yĭng xì) or shadow puppetry is an ancient form of storytelling and entertainment using opaque, often articulated figures in front of an illuminated backdrop to create the illusion of moving images. It is popular in various cultures. At present, more than 20 countries are known to have shadow show troupes.
Shadow puppets have a long history in Indonesia, China, India, Turkey, and as a popular form of entertainment for both children and adults in many countries around the world. A shadow puppet is a cut-out figure held between a source of light and a translucent screen. Translucent color is sometimes introduced into the cut-out shapes to provide a different look and different effects can be achieved by moving both the puppet and the light source. A talented puppeteer can make the figures walk, dance, fight, nod and laugh.
941. USA oficjalna
Reprodukcja okładki książki Simone de Beauvoir "She Came to Stay".
Simone de Beauvoir (fr: simɔn: də bov'waʀ), właśc. Simone Lucie Ernestine Marie Bertrand de Beauvoir (ur. 9 stycznia 1908 w Paryżu, zm. 14 kwietnia 1986 tamże) – francuska pisarka, filozofka i feministka.
Jedna z pionierek współczesnego feminizmu drugiej fali. Jej książka Druga płeć uznana jest za jedną z klasycznych prac feminizmu. Skandalistka, szokująca opinię publiczną śmiałymi i niezależnymi poglądami oraz stylem życia. Współpracowniczka i partnerka życiowa Jean-Paul Sartre'a.
W 1949 jej najważniejsze dzieło, Druga płeć (Le Deuxième sexe), odniosło ogromny sukces: w ciągu pierwszego tygodnia sprzedano ponad 20 000 egzemplarzy. Kościół rzymskokatolicki umieścił je na Indeksie ksiąg zakazanych. Książka zyskała jednak akceptację uczonych, w tym antropologa Claude Lévi-Straussa. Druga płeć stała się jednym z głównych dzieł drugofalowego feminizmu. Na jej podstawie ufundował się nurt feminizmu egzystencjalnego (kontynuowany m.in przez Élisabeth Badinter). Druga płeć jest jednak ważna dla całej filozofii feministycznej.
Książka ta analizuje podporządkowaną mężczyznom sytuację kobiet w społeczeństwie, bada przyczyny m.in. religijne, biologiczne i cywilizacyjne. Często cytuje się jej słowa: Nie rodzimy się kobietami – stajemy się nimi. Największy skandal wywołały poglądy de Beauvoir na temat macierzyństwa (sama nigdy nie chciała mieć dzieci), aborcji (której kilkakrotnie się poddała) oraz małżeństwa (porównała je do prostytucji). Książka de Beauvoir w znacznym stopniu przyczyniła się do legalizacji aborcji we Francji.
Zmarła w 1986. Została uroczyście odprowadzona przez tłumy kobiet i pochowana obok Sartre'a na cmentarzu Montparnasse w Paryżu.
Simone de Beauvoir (fr: simɔn: də bov'waʀ), właśc. Simone Lucie Ernestine Marie Bertrand de Beauvoir (ur. 9 stycznia 1908 w Paryżu, zm. 14 kwietnia 1986 tamże) – francuska pisarka, filozofka i feministka.
Jedna z pionierek współczesnego feminizmu drugiej fali. Jej książka Druga płeć uznana jest za jedną z klasycznych prac feminizmu. Skandalistka, szokująca opinię publiczną śmiałymi i niezależnymi poglądami oraz stylem życia. Współpracowniczka i partnerka życiowa Jean-Paul Sartre'a.
W 1949 jej najważniejsze dzieło, Druga płeć (Le Deuxième sexe), odniosło ogromny sukces: w ciągu pierwszego tygodnia sprzedano ponad 20 000 egzemplarzy. Kościół rzymskokatolicki umieścił je na Indeksie ksiąg zakazanych. Książka zyskała jednak akceptację uczonych, w tym antropologa Claude Lévi-Straussa. Druga płeć stała się jednym z głównych dzieł drugofalowego feminizmu. Na jej podstawie ufundował się nurt feminizmu egzystencjalnego (kontynuowany m.in przez Élisabeth Badinter). Druga płeć jest jednak ważna dla całej filozofii feministycznej.
Książka ta analizuje podporządkowaną mężczyznom sytuację kobiet w społeczeństwie, bada przyczyny m.in. religijne, biologiczne i cywilizacyjne. Często cytuje się jej słowa: Nie rodzimy się kobietami – stajemy się nimi. Największy skandal wywołały poglądy de Beauvoir na temat macierzyństwa (sama nigdy nie chciała mieć dzieci), aborcji (której kilkakrotnie się poddała) oraz małżeństwa (porównała je do prostytucji). Książka de Beauvoir w znacznym stopniu przyczyniła się do legalizacji aborcji we Francji.
Zmarła w 1986. Została uroczyście odprowadzona przez tłumy kobiet i pochowana obok Sartre'a na cmentarzu Montparnasse w Paryżu.
940. Rosja oficjalna
Jurij
Aleksiejewicz Gagarin, ros. Юрий Алексеевич Гагарин (ur. 9 marca 1934 w Kłuszynie, zginął 27 marca
1968 w okolicach Kirżacza) – radziecki kosmonauta, pierwszy człowiek w kosmosie,
Bohater Związku Radzieckiego.
Subskrybuj:
Posty (Atom)